ilk bisikletim

981 yılı, anneannemin tek katlı bahçeli evinin balkonu, bir yanım sırf gül ağaçları, rengarenk güller. Güller öyle ki yoldan geçen hemen hemen herkes “bir tane alabilir miyiz Muzaffer amca” diye balkonda oturan dedemden gül istiyor. Dedem kimseyi kırmaz, gül o kadar çok ki hiç bitmiyor.

Arka bahçe meyve ağaçları, narından kirazına, portakalından armuduna, eriğinden incirine…ne ararsan.

Bu resimdeki benim gayri resmi ilk bisikletim. İlk bisikletim ama bana alınan ilk bisiklet değil, dayımın bisikleti, sanırsam ona da abisinden yani büyük dayımdan kalmış. Kırmızı metal gövde, çelik üç adet jantlı tekerlek deri sele, üstünde orta boy pille çalışan korna, pek havalı Alman malı. Yok o zamanlar kimse de. Bıyk bıyk ses çıkarır pedalları çevirdikçe. Ara ara greslemek gerekir ki ses kesilsin. Üç çocuk büyütmüş kolay değil, yılların yorgunluğu var üstünde. O zaman kıymetini az anlamışım, keşke bu günlere saklaya bilseydim. O resimden ve hikayeden hiç bir şey kalmadı şimdi. Güller yok artık, duvara çıkıp Samsun incirlerini topladığım ağaç yok, dedem yok, anneannem yok, mahallede kalan tek tek katlı ev artık yok, yıkıldı, bisiklet yok.

ilk bisikletim naz

Artık çocuklar ilk bisikletlerine bizim zamanımızdan çok daha önce biniyorlar. Rengarenk bisikletle var şimdi etrafta. 15 aylık Naz ona alınan yeni bir şeyin üzerinde olduğunun farkında belki ama ilerde hiç hatırlamayacak. 15 aylık bebeğin hafızasında ne kadarı kalabilir ki?

Bisiklet desen çin malı, sokaktaki her 4 çocuktan birinde bir başka renklisi yada yada başka bir hayvan figürlüsü var. Onun da bir özelliği yok yani. Canım kızımın ilerde bu fotoğrafa bakıp ilk bisikletim deyip yukarıdakilerin onda birini söyleyecek bir şeyi olmayacak yani. Ne acı…

Bunlara da bir bakın

• Milliyet Gazetesi Fatoş Karahasan yazısı:Türkiye’yi bu babalar kurtaracak
• Kabataş Lisesi Pilav günü
• Haydi anneler bize Wii hediye edin
• Posta Gazetesi 18.06.2010
• Havuz korkusu “gel gel”

Share/Bookmark